Με αφορμή την πρόσφατη συμμετοχή της στην έκθεση “Salty Fields” συνομιλήσαμε με την Ναυπάκτια εικαστικό Αγγελική Λόη, απόφοιτο της Σχολής Καλών Τεχνών, που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αυτή τη φορά, μέσα από λεπταίσθητες χειρονομίες αποτύπωσης των ίδιων των φυκιών στη ζωγραφική, τα έργα μικτής τεχνικής, τα γλυπτά ή τα κοσμήματά της, η Αγγελική Λόη αναδεικνύει ποιητικά τη ζωογόνα ομορφιά τους, αλλά και τη δυνατότητα μιας αρμονικής συνύπαρξης του ανθρώπου με τη φύση.

συνέντευξη στη Μαρίνα Τσαματσούλη [m.tsamatso@gmail.com]

Πώς συνδέομαι με την Ναύπακτο; Με αόρατη κλωστή! Με ανθρώπους, δένδρα, πουλιά, ψάρια, κάστρα, φύλλα, χώμα, νερό, ήθη και έθιμα, μνήμες, μυρωδιές, έρωτες! Με την ανάσα του αέρα και τη μυρωδιά της θάλασσας!

  • Με απλά λόγια, γιατί έγινες ζωγράφος;

Γιατί μόνο έτσι μπορούσα να δώσω απαντήσεις σε ό,τι με βασάνιζε.

  • Συχνά στον καμβά σου χρησιμοποιείς στοιχεία που βρίσκεις στη φύση. Με ποιο τρόπο αποτελούν πηγή έμπνευσης για τη δουλειά και τη ζωή σου;

Ναι, σωστά. Πάντα τα «στοιχεία» της φύσης, αυτά τα νεκρά αντικείμενα που σχεδόν εμμονικά αναζητάω, χρησιμοποιώντας τα άλλοτε αυτούσια άλλοτε τα ίχνη τους, δίνουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα που με βασανίζουν. Όπως ακριβώς το δακτυλικό μας αποτύπωμα ή ένα σημαδάκι στο δέρμα μας, μια γκριμάτσα ή μία κατάσταση που έχουμε περιέλθει. Το ίχνος από ένα φυλλαράκι στον καμβά μου είναι απουσία και παρουσία μαζί, είναι βία και καταστροφή, είναι φόβος, είναι η παγκοσμιοποιημένη κρίση, είναι θάνατος, αλλά είναι και έρωτας, είναι και ομορφιά, είναι και ζωή.

  • Πιστεύεις ότι σ’ έχει επηρεάσει το τοπίο της Ναυπάκτου, από την οποία και κατάγεσαι, στην εικαστική σου έκφραση;

Ναι. Και ασυνείδητα γίνεται το μέτρο σύγκρισης. Και καμιά φορά θυμώνω γι’ αυτό! Και μετά αγαπώ το θυμό μου!

  • Μίλησε μου για τη σχέση σου με την Ναύπακτο, πώς συνδέεσαι;

Πώς συνδέομαι; Με αόρατη κλωστή! Με ανθρώπους, δένδρα, πουλιά, ψάρια, κάστρα, φύλλα, χώμα, νερό, ήθη και έθιμα, μνήμες, μυρωδιές, έρωτες! Με την ανάσα του αέρα και τη μυρωδιά της θάλασσας!

  • Μπορείς να μου περιγράψεις με δύο φράσεις τη δική σας Ναύπακτο δοσμένη σε πίνακα ζωγραφικής;

«Υγρός ήχος».

  • Όταν μπαίνει το κοινό σε μια έκθεση σου και στέκεται μπροστά στα έργα σου, τι θέλεις να αισθανθεί; Σ΄ ενδιαφέρει το συναίσθημά του, ή το αντιμετωπίζεις σχεδόν πάντα… με καχυποψία;

Ποτέ με καχυποψία! Αλλά…να…κάθε φορά είμαι περίεργη…Ποτέ κανείς δεν αρέσει σε όλους. Και μερικές φορές είναι… σαν ξαφνικός έρωτας!  

  • Αυτή την περίοδο σε βλέπουμε να συμμετέχεις στην έκθεση “ Salty fields ” στο Μουσείο Ηρακλειδών.

Ναι, και είμαι πολύ χαρούμενη με αυτή τη συνεργασία. Είναι μια διατομική έκθεση, στην οποία συμμετέχω μαζί με τη Δήμητρα Σκανδάλη, σε concept και επιμέλεια της Νίνας Φραγκοπούλου, Δρ. Θαλάσσιας Βιολογίας, τ. Επ. Καθηγήτρια του Τμήματος Βιολογίας, του Πανεπιστημίου Πατρών. Δρομολογήσαμε όλο αυτό πριν 2 χρόνια περίπου, και τώρα με τον τίτλο ‘’Saltyfields’’ – ‘’Αλμυρά λιβάδια’’ το παρουσιάζουμε στο Μουσείο Ηρακλειδών.

   Ο τίτλος εμπνεύστηκε από τα λιβάδια Ποσειδωνίας (Posodoniaoceanica), το πιο χαρακτηριστικό οικοσύστημα των βυθών της Μεσογείου. Κοινό χαρακτηριστικό των τριών μας είναι η αγάπη για τη θάλασσα, η ανάγκη για την προστασία του πλούτου της και η ανάδειξη της σημασίας των φυκιών στο παγκόσμιο οικοσύστημα. Στη πραγματικότητα η έκθεση είναι μια σύμπραξη τέχνης και επιστήμης, μια αλληλεπίδραση βιολογίας και εικαστικών προσεγγίσεων, επιστημόνων και καλλιτεχνών.

   Χρησιμοποιώντας ‘’τα ταπεινά φυκάκια‘’, αυτές κυρίως τις φαιόγκριζες κορδέλες που όλοι μας έχουμε συναντήσει στις άφθονες παραλίες του τόπου μας και όχι μόνο, και που αποτελούν το μισό της αναπνοής μας, προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε, να συμβάλλουμε με τον τρόπο μας στην παγκόσμια οικολογική αφύπνιση.

   Η Νίνα Φραγκοπουλου, επιμελείται την έκθεση, οργανώνει διαλέξεις με θαλάσσιους επιστήμονες, ενημερώνει με τα εκπαιδευτικά προγράμματα μαθητές σχολείων και ξεναγεί με μοναδικό τρόπο τους επισκέπτες της έκθεσης με το διπλό ρόλο της, αυτόν του επιστήμονα και του επιμελητή. Επιπλέον, την έκθεση υποστηρίζει με κείμενο του ο ιστορικός τέχνης Μανόλης Καρτεράκης.

  • Είχες ανυπομονησία να δείξεις την καινούργια σου δουλειά;

Εννοείται!!! Μετά από δυο χρόνια προετοιμασίας, έρευνας, και μελέτης αυτού του υγρού κόσμου που έχει τόση αισθητική ομορφιά και τόση μεγάλη σημασία για τη ζωή μας και τον πλανήτη ολόκληρο, που έγιναν έργα με αυτά για αυτά, σ’ ένα διάλογο με τη δουλειά της Δήμητρας μέσα στον ιδιαίτερο χώρο του Μουσείου Ηρακλειδών… ε ναι, λοιπόν, ανυπομονούσα!

  • Ποια χαρακτηριστικά της δουλειάς σου επέλεξες να αναδειχτούν κυρίως μέσα από την έκθεση και γιατί;

Πρώτα από όλα αυτό το κομμάτι της δουλειάς μου –που είναι και η συνέχεια της πτυχιακής μου- και έχει να κάνει με τα ‘ίχνη’ την αποτύπωση, στη συγκεκριμένη περίπτωση των ίδιων των ‘φυκιών’ σε διάφορες επιφάνειες επεξεργασμένες η όχι, χαρτί, ξύλο, πανί, με χρώματα αγιογραφίας, μελάνια, βινυλικά, ακρυλικά, κάρβουνα δημιουργώντας ζωγραφικές καταστάσεις με διαφορετικά αποτελέσματα.

   Έπειτα, αυτό το κομμάτι του ‘’συλλέκτη’’, του ψάχνω, βρίσκω, αποθηκεύω, μεταλλάσσω, νοηματοδοτώ και επεξεργάζομαι με ένα διαφορετικό τρόπο ένα αντικείμενο. Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποίησα κυρίως τα διάφορα ‘’φύκια’ αλλά και άλλα ξεβρασμένα από τη θάλασσα αντικείμενα που είχα συλλέξει κατά καιρούς, δημιουργώντας γλυπτά και επιτοίχια έργα.

  • Τελικά, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, έχεις σκεφτεί αν συγκεκριμένοι καλλιτέχνες αποτελούν κομβικά σημεία για την καλλιτεχνική σου εξέλιξη;

Φυσικά. Πολλοί! Είναι κρίμα να ξεχάσω κανέναν. Πάνω απ’ όλα οι δάσκαλοί μου (ήμουνα τυχερή, είχα αρκετούς). Τους ευχαριστώ γι’ αυτό!

Στη πραγματικότητα η έκθεση είναι μια σύμπραξη τέχνης και επιστήμης, μια αλληλεπίδραση βιολογίας και εικαστικών προσεγγίσεων, επιστημόνων και καλλιτεχνών.

Χρησιμοποιώντας ‘’τα ταπεινά φυκάκια‘’, αυτές κυρίως τις φαιόγκριζες κορδέλες που όλοι μας έχουμε συναντήσει στις άφθονες παραλίες του τόπου μας και όχι μόνο, και που αποτελούν το μισό της αναπνοής μας, προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε, να συμβάλλουμε με τον τρόπο μας στην παγκόσμια οικολογική αφύπνιση.


Αγγελική Λόη: Γεννήθηκε στη Ναύπακτο. Αρχικά σπούδασε οδοντοτεχνική και στη συνέχεια ζωγραφική κοντά στον Γιώργο Ρόρρη. Συνέχισε τις σπουδές της στη ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (2010-2015) με καθηγητές τον Γ. Ψυχοπαίδη και τον Μ. Σπηλιόπουλο. Έχει πραγματοποιήσει 4 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα (2005, 2011, 2018, 2019) και 2 στην Ελβετία (2015, 2016) και έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στα χρόνια της μαθητείας της στην Α.Σ.Κ.Τ. τιμήθηκε με έναν έπαινο και 2 βραβεία. Το 2018 πήρε το πρώτο βραβείο στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη για την έκθεση «Ο ρόλος της τέχνης στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης». Είναι μέλος της ομάδας καλλιτεχνών JJc.

 // η έκθεση που εγκαινιάστηκε στις 10 Δεκέμβρη του 2019 και θα είναι ανοικτή για το κοινό μέχρι τις 29 Μαρτίου 2020.